HÜSEYİN EGE KIRAN

Hüseyin Ege Kıran, içgüdüsel üretimle ilerleyen, figürü bilinçli olarak parçalayarak yeniden kuran bir sanat pratiği geliştirir. İşleri, anlık dürtü ile kontrol arasındaki gerilimde şekillenir.

Tekrar eden gözler, deforme yüzler ve ilkel semboller; yalnızca görsel motifler değil, algının kırıldığı ve kimliğin sabitliğini yitirdiği anlara işaret eder. Bu figürler çoğu zaman izleyiciyi konfor alanından çıkarır ve doğrudan bir karşılaşma yaratır.

Kıran’ın üretimi açıklama yapmaz; boşluk bırakır. Anlam, izleyiciyle kurulan bu gerilimde ortaya çıkar. İşleri, estetik bir deneyimden çok, zihinsel ve duygusal bir temas alanı kurar.